Πρέπει να παίρνουμε το μωρό αγκαλιά; Να το παρηγορούμε σε κάθε του κλάμα; Να το βάζουμε στο στήθος κάθε φορά που εκείνο το ζητάει;

Στις δυτικές κοινωνίες κατά τον προηγούμενο αιώνα επικράτησε η γονεϊκή φιλοσοφία που θέλει τα μωρά μας να “σκληραγωγούνται” από τις πρώτες κιόλας ημέρες της ζωής τους, να μπαίνουν σε “πρόγραμμα”, ώστε να γίνει πιο εύκολη η ζωή των πολυάσχολων γονιών τους. Τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα τονίζουν τη βλαπτική επίδραση που έχει αυτή η λογική στη σωματική και στην ψυχική υγεία των παιδιών μας. Πολλά βρέφη υποφέρουν λόγω αποξένωσης στα χέρια γονιών με καλές προθέσεις συνήθως.

Δεν προσδοκούμε από το μωρό μας να περπατήσει στους τέσσερις ή στους έξι μήνες της ζωής του. Έχουμε όμως τη λανθασμένη ιδέα ότι η συμπεριφορά του, ήδη από τις πρώτες εβδομάδες, θα ωριμάσει τόσο, που δε θα απαιτεί συχνό τάισμα, αγκαλιά και ανθρώπινη επαφή. Περιμένουμε με αγωνία την ημέρα που το βρέφος μας θα τρώει αραιά και τακτικά, θα παίζει μόνο του και θα κοιμάται ήσυχο στο κρεβάτι του. Αυτές βέβαια δεν είναι φυσιολογικές συμπεριφορές για ένα μωρό, αλλά συμβαίνουν είτε σε λίγα παιδιά πραγματικά καλόβολα είτε, συνηθέστερα, σε παιδιά που συνήθισαν, συμβιβάστηκαν με την αποστέρηση, την ιδρυματοποίηση, την κλεισούρα στον σκοτεινό εσωτερικό, αυτιστικό κόσμο τους. Είναι σαν να μην θέλουμε να ζήσουμε την παιδικότητα μαζί τους, σαν να θέλουμε να προσπεράσουμε μερικά χρόνια  ανάπτυξης αυτόματα, απλώς πατώντας, ει δυνατόν, ένα κουμπί. Βιαζόμαστε να τα δούμε μεγαλωμένα.

“Να αφήσουμε το μωρό μας να κλάψει για να βγάλει τη στεναχώρια, για να εκτονωθεί ή γιατί θα κάνει καλό στα πνευμόνια του…” ακούγεται συχνά από χείλη επαγγελματιών υγείας και μη. Ας το δούμε από μια άλλη σκοπιά: μωρά, όταν αφεθούν μόνα τους, γνωρίζουν από ένστικτο ότι πρέπει να επανενωθούν με τη μαμά τους. Γι΄αυτό διαμαρτύρονται και κλαίνε. Το μικρό τους σώμα κατακλύζεται από τις ορμόνες του στρες, οι οποίες σταματούν την πέψη και την ανάπτυξη. Αντίθετα, όσο βρίσκονται σε επαφή με τη μαμά τους, χαλαρώνουν, επιτρέποντας στο σώμα τους να ωριμάσει. Όσο κρατάμε, όσο αγγίζουμε ένα μικρό παιδί, τόσο καλύτερη είναι η σχέση μας. Πρόωρες προσπάθειες να ανεξαρτητοποιηθεί το βρέφος, να μην “κακομάθει” στην αγκαλιά μας, κλονίζουν την εμπιστοσύνη του προς τη μητέρα, στη σταθερότητα του κόσμου γύρω του. Αν δεν απαντήσουμε έγκαιρα, κατάλληλα και με ευαισθησία στις ανάγκες του, θα αντιμετωπίσει αργότερα τον κίνδυνο να παρουσιάσει ανασφάλεια, χαμηλή αυτοπεποίθηση, συναισθηματικά προβλήματα και τελικά, υπερβολική εξάρτηση από τους άλλους στην ενήλικη ζωή.

“Επιστροφή στο μητρικό θηλασμό – Στέλιος Παπαβέντσης”